Bright eyes

Nike contactlenzen testen voor Bright

Nike contactlenzen testen voor Bright

Naaktpleisters

Column in Reclameweek, juni 2005

Column in Reclameweek, juni 2005

Zinvol en eenvoudig

Tachtig miljoen. Dat heeft het Philips tot nu toe gekost om de wereld te beloven dat ze voortaan dingen niet zozeer beter zullen maken, maar vooral nuttiger en eenvoudiger: Sense and simplicity. Logisch. ‘Eenvoud, dat is wat mensen van technologie verwachten’, roept Philips-topman Gerard Kleisterlee. Dat klopt, maar klanten verwachten alleen maar wat ze al kennen, weten of hebben. Voor die tachtig miljoen had je ze ook allemaal op haring kunnen trakteren. Dat was tenminste een verrassing geweest. Het heeft iets verdrietigs. Hoe Philips steeds weer de plank mis slaat. Eerst boort het de eigen producten, die vooral om redenen van duurzaamheid worden aangeschaft, de grond in door beterschap te beloven. En nu hebben ze marktonderzoek gedaan en blijkt dat mensen van zinvol en makkelijk houden. “Houdt u ervan als iets nergens op slaat en ook nog onbegrijpelijk is?” Nee. Zie je wel, moet Philips gedacht hebben. Niet inziend dat de hele wereld juist die onzin de hele dag inslaat. Sense and simplicity. Het lijkt zo van het marktonderzoekbureau in de pay-off ruimte van het logo te zijn gerold. Zoals KPN hi als pay-off zou hebben: Jongeren en Muziek. Daar staan ze wel voor, maar dat zeggen ze niet. Dat dragen ze uit door te verrassen. Toch blijft Philips sympathiek. Het is als een Nederlandse brombeer die van z’n vrouw een Amerikaanse sweater aan moet met letters erop en een capuchon en die ook al niet lekker zit. Philips is hachee en poffertjes. Net als Douwe Egberts eigenlijk. Daar zouden ze iets mee moeten doen…

Ik durf het bijna niet te vragen

…maar zou iemand misschien iets lulligs kunnen zeggen over de dood van Theo van Gogh? Iets wat absoluut niet door de beugel kan? Over de joodse lobby ofzo, die nu weer dwepend de kranten vult en snikkend op tv verschijnt, omrollend in het lijden onder de dood van iemand die ze nooit hebben gemogen? Zo lullig dat Theo van Gogh het gezegd zou kunnen hebben. Bijvoorbeeld.

Black Rebel Motorcycle Club

Het was vooral black. Maar dat lag aan de vierkante doos waarin we onszelf gepropt hadden.

Was het rebel? Was het rebel? Ik denk dat de hele Melkweg zo graag rebel wilde zien dat dat bij voorbaat moest mislukken.

Misschien was het vooral een motorcycle club… Ook leuk.
Ze raasden door, soms mochten ze maar 80 en dan was het een beetje van hoelaatisheteigenlijk. Maar we eindigden ergens op een rulle zandroute zonder enig spoor van verkeersregels. Dat maakte alles goed.

En ik stond vooral langs de kant.
Waar ik ook sta, ik sta langs de kant.
‘Hier is het gangpad’ is mijn middennaam.

Parade

Als je naar de Parade gaat zie je hoe het zou zijn als heel Nederland links zou stemmen. Iedereen is blij en gunt elkaar van alles. Twee kleuren haar en een paarse doorkijkbroek, en daar moeten twee jongetjes dan pappa tegen zeggen. Moet allemaal kunnen. En natuurlijk betalen we allemaal vijf euro voor een kopje verse muntthee, want daar kun je mee gezien worden.

Het motto van de Parade is vooral: vroeger was de Parade veel leuker. 10.000 mensen kunnen je zo vertellen dat er een paar jaar terug nog bijna nie-mand was. Behalve zij. Geen WCs en geen eten en drinken, nou dat was het hoor. Helemaal 1 met het gras langs de Zuidas.

Onwaarschijnlijk leuk allemaal. Wat alleen misschien wat minder is, is dat we gingen nu het nog kan. Parade-publiek is 1 ding, Parade-publiek dat nog een keer gaat – nu het nog kan – is een tweede. Dat weet al wanneer het hard moet lachen en waar ze hun nacho’s moet halen. Daar kun je nooit tegenop. Mijn poging tot het halen van een bakje nacho’s loopt bijna uit op een handgemeen. Kennelijk zijn in mijn afwezigheid de afgelopen week allerlei ongeschreven regels ontstaan. Zoals het nooit vragen om een bakje nacho’s aan een houten bar waar Nacho’s op staat. Weet ik veel.

Incasso

Mevrouw Schavemaker, u heeft de huur van april niet betaald. Bent u helemaal gek geworden? We zijn nu echt boos en daarom moet u zevenendertigeuroennegentig cent extra betalen. En wel nu. Aan de balie. U vindt ons in Kotsmeer, vlakbij de afslag naar Pussenaar.
Tot zo.

“Maar ik heb betaald”
“Jazeker. U betaalt altijd netjes. Alleen april heeft u niet betaald.”
“Ik heb alleen de rekening voor augustus nog liggen.”
“Augustus is betaald.”
“Niet.”
“Jawel hoor.”
“Ik weet toch zelf wel of ik betaald heb of niet.”
“Blijkbaar niet. April staat nog open. Dat zie ik zo.”
“Je krijgt augustus van me.”
“We willen uw augustus niet. We willen april.”
“Waarom zou ik alles betalen behalve april?”
“Misschien heeft u klachten?”
“Klachten? Dit is het beste huis dat ik ooit heb gehad. Het kost geen flikker en jullie repareren binnen een dag mijn geiser als het moet. Ik zou er nog het dubbele voor betalen.”
“Mevrouw…”
“Ja.”
“Ik moet andere lijnen aannemen. Wilt u april betalen?”
“Ga uw gang. Ik ga mezelf eerst even verhangen.”
“Dank u wel.”
“Graag gedaan hoor.”

 

 

Perry

Ik zag vanmorgen dat Perry Sport geen Perry Sport meer heet. Het heet Perry. Ik ben nog de hoek om gefietst om te kijken of daar Sport stond. Mooi niet.

Hoelang Perry Sport al Perry heet dat weet ik niet. Ik heb het niet zo vaak over de Perry Sport, ik denk er zelfs niet eens zo vaak aan, maar als de Perry ooit ter sprake gekomen is dan heb ik Perry Sport gezegd. Wat erg.

Mijn ouders zeggen Perry van der Car. God weet hoe vaak ik ze verbeterd heb. Perry is mijn vaders lievelinsgwinkel want hij zit op tennis. Hij heeft al zeker 30 jaar de tijd om op het plastic tasje te zien dat het Perry Sport en nu inderdaad ik weet het Perry heet.

Ik ben dus net zo erg. Ik heb geen enkel recht van spreken. Ik ben een kind van mijn tijd en mijn ouders.

Waar zijn de Benbits en de Snor-cola? Waar zijn de Raiders en de Treets?

Tandpasta

Een doelgroep is maar een doelgroep.
Tandpasta is maar tandpasta.
Maar toch.

Aquafreshers zijn vaak een beetje TROS-types. Hapklare tandpasta waarmee je geen enkel statement maakt en lekker meehobbelt in de consumersociety of zoiets. Omdat je er nog nooit over nagedacht hebt.

Elmexers willen graag doen wat gebruikelijk is als je het goed wilt doen. Stemmen wat je ouders stemden, doen wat de dokter zegt en gewoon de puberteit overslaan. Elmex-poetsers hielden vroeger spreekbeurten over de schijf van vijf. Ja/Nee/Geen Mening? Geen mening. Eerst even inlezen.

Macleans is voor meelopers. Nieuwe look? Net zolang poetsen tot je erbij hoort. Iedereen die deze zomer voor het eerst teenslippers heeft gekocht is potentieel voor Macleans.

Prodent is adhoc. Als je voldoende ruimte in je mandje hebt neem je een voordeelpak mee. Onbetrouwbare honden, die Prodenters.

Zendium. Een duidelijk voorbeeld van misplaatste arrogantie. Zendiummers stemmen PvdA en voor de gemeenteraad GroenLinks. De beste adviseurs voor Elmexers zijn het.

Parodontax zijn Zendiummers met geld. Stemmen rechts, maar shoppen bij de natuurwinkel. Paradontaxers zijn zo overtuigd van hun eigen adem dat ze poetsen met een mengsel van pruimtabak en cup-a-soup. Nooit mee zoenen dus. Tenzij het in is, dan kun je als Macleanser een oogje dichtknijpen.

 

Black box

Mijn stereo en videorecorder doen het best goed. Ze zien er ook niet heel stom uit. In elk geval bevinden alle knopjes zich op logische plekken, waardoor ik er verder niet al te uitgebreid hoef na te denken als ik iets wil opnemen. Ik heb een klein huis, maar de video en stereo hebben nooit tot knelpunten in de inrichting geleid. In tegenstelling tot de koelkast en wasmachine. Die staan heel erg in de weg.

Binnenkort moeten ze weg: video, stereo en misschien nog wel veel meer. Dan is er voor iedereen Wifi. “Een klein zwart doosje” wordt het, met een zendertje erbij. Waarom het zwart moet zijn, dat heb ik nog nergens kunnen lezen. Misschien dat de techniek over een paar jaar wel zo ver is dat ze ook gele hebben, of rode.

Het is onmetelijk handig, dat Wifi. Iedereen is enthousiast: je hebt met dat zendertje altijd en overal supersnel toegang tot muziekjes, films, je computerbestanden, internet enzovoorts enzovoorts enzovoorts. Alles waar je normaal niks mee te maken hebt omdat je bijvoorbeeld op vakantie bent, dat kun je gewoon opvragen. En thuis hoef je ook niet meer van apparaat naar apparaat te lopen. Gelukkig maar!

Ik vind internetten, muziek en film alledrie heel leuk. Zo leuk dat ik het al die jaren niet erg vond om er een beetje moeite voor te doen door er een apart apparaat voor aan te schaffen. Dat hoeft nu allemaal niet meer. Alles wordt steeds beter toegankelijk, zo blijkt maar weer. In de toekomst zal alles altijd steeds toegankelijker worden voor iedereen (in bezit van Wifi). In hapklare brokken krijgen we alles wat we ooit hebben opgeslagen netjes vacuum verpakt op ons bord. Alleen dat alles, dat blijft aldoor hetzelfde. Muziek, film, internet: misschien is het tijd voor iets nieuws? Iets wat niemand nog bedacht heeft! “The medium is the message”, schreef Marshall McLuhan in de jaren 60. Mmmmmm…. Onze nabije toekomst:  een klein zwart doosje.

Verschenen in ConneXie, tijdschrift voor telecommunicatie
Oktober 2002 (maandelijkse column 2001-2003)