Missing Link

Met het afscheid van Linkin Parks leadzanger Chester Bennington wordt het pijnlijk postuum in de playlists van pubers. En dat is werkelijk zo vreselijk doodzonde…

Misschien nog meer dan Ian Curtis, Kurt Cobain, Layne Staley en Chris Cornell wist Bennington een levensfase een stem te geven. Nee, geen generatie. De puberteit is van alle tijden. Bennington schreeuwt zich als de Salinger van de popmuziek door decennia heen. De oerklanken van Linkin Park, de niet te misvatten teksten en makkelijke melodieën, ze doen postpubers grinniken. Het is af te doen als herrie. Of een commercieel aftreksel van een of andere wel degelijk verantwoorde retro rockband. Maar wat we pas echt ongemakkelijk vinden, is dat het menens is. En als we even de moeite nemen te luisteren… komt het weer net zo hard binnen als toen wij jong waren. En dat willen we liever niet. Want het zet alles waar we zo hard voor hebben gewerkt op losse schroeven.

Doe toch maar.

Elke jaar plegen zo’n 130 jongeren in Nederland zelfmoord. En als het weer zover is, als er een ouder of leraar of een goedgeletterde moeder van een klasgenoot de pers zoekt, hebben we het er over. Het regent pleidooien voor openheid. Als we maar praten met pubers komt voortaan alles goed. En met praten bedoelen we vooral luisteren. Zij naar ons he? Omdat wij ook jong zijn geweest. Ooit. En alles kwam goed met ons, toch?

We nemen tieners niet serieus. Zij ons ook niet.

Pubers zijn tussenmensen. Geen kinderen meer en nog geen volwassenen. Niet dom en niet slim. Ze staan buiten alles. Ze moeten hun eigen plek gaan bepalen in de wereld. Daar is afstand voor nodig. En die afstand werkt inzichtgevend. Je ontdekt bijvoorbeeld dat je op niemand kunt rekenen. Dat alles oneerlijk is. Dat het allemaal nergens over gaat. Sommigen zien zo helder wat er mis is met de menselijke soort dat ze er nooit meer iets van zullen aannemen. Ze vallen stil uit verzet tegen het lot dat ze weten dat ze is toebedeeld. Het is de onthechting die mensen depressie noemen. Omdat je niet meer leuk vindt wat je altijd is voorgehouden dat leuk moet zijn. Vijf dagen werken, op vrijdagavond een grote koek bij de koffie en op zondagavond wokken langs de weg. Ik denk dat we naar deze buitenstaanders moeten luisteren. Dat ze naar zichzelf moeten luisteren. En naar elkaar.

Zij zijn de solisten. De missing link.

I’ve become so numb I can’t feel you there
I’ve become so tired so much more aware
I’ve becoming this all I want to do
Is be more like me and be less like you

Bennington had zes kinderen, een goed huwelijk en had zijn drugs en alcohol behoefte blijkbaar onder controle. Hij was juist in rustiger vaarwater terecht gekomen, zeiden journalisten. Juist. Hij was less like him en more like us geworden. Een afscheidsbrief was niet nodig. In the end, it doesn’t really matter…



Foto: Frank Ruiter


Bij Gijs Staverman

Foto: Xolali Joval


Het is daar…

Afgelopen twee en een half jaar schreef ik ‘s avonds en in de weekenden aan een roman. Over wat er achter schijnbaar succesvolle mensen schuil kan gaan. Over wat we niet weten…

In de Telegraaf

Over vermeend leiderschap en de afkeer van medicatie


In de vouw van de Vrij Nederland

Jonge Schrijvers Gids


Karkas aankondiging


Curvepower left me clueless

There it was this week. It popped up on my timeline frequently. Shared by women. Even some critical ones, who work in advertising. Women I look up to. The bright ones. The though ones. They all embraced the new film of M&S fashion.


It is called #curvepower. And I really don’t get it.

The movie starts with piano music in the desert. I immediately realize: I’m in for a mission-vision kind of statement. M&S is going to tell me their ’Why’.

We are on a road, a transparent scarf floats through the landscape. The male voice-over starts slowly:

“Lines shape you… They shape your bum. Your belly. Your boops.”

As he speaks the film displays naked body parts of women.

Lines shape me? According to M&S, I am someone’s drawing? Am I the reproduction of a sketch, a higher plan? I always thought the lines follow my shape, not the other way around. Unless… Is M&S telling me God is my creator?

The film continues.

“And thank God they are not straight lines, but the ones that wobble. The ones that curve.”

There it is! M&S is thanking God! For not drawing us in straight lines. But making us wobbly and curvy. They show a woman climbing out a pool and one trying to fit into a pair of faux-leather pants. These women are normal, not super thin.

We now see a pregnant woman standing naked behind the curtain on the balcony. Then we look at a woman sleeping. Also naked. We move over to two less naked ones dancing in a club, seductively. Everything is beautifully filmed, but what in God’s name is M&S trying to tell me?

The voice-over goes:

“We love those lines.

Whether they are smooth or quirky.

Or whether you think they are a bit too much.

We just can’t get enough of them.

These lines have the power to seduce.

The power to amaze.”

Wait a minute… Who is ’we’ here? Is it the old voice-over speaking on behalf of… men? Are men telling us to not worry about not fitting in our pants because we can just take them off and dance for them in a tiny stretch dress with another girl?

The male voice continues:

“Because these lines don’t come from thought, but life.”
(we are now in the desert again)

“They are life.”
(we see a the hand of a baby)

Pause right here, please. “These lines don’t come from thought… But life”? Lines come from life. And they are life at the same time, they are their own origin. My God. I have graduated in Metaphysics but this must be PhD material…

Maybe M&S reveals the clue in the end. We are almost there:

“So do not hide your curves.”
(we see a topless woman in the pool)

“Show the world what you’ve got.”
(we see a naked woman having sex..)

“Make people turn their heads.”
(we see an ass and boob shaking girl wearing lace again)

“And if they don’t like what they see.”
(suddenly the faux-leather pants do fit the girl)

“Turn around and show them your glorious ass.”

Regardless my surgical script reading, M&S #curvepower has left me completely clueless. Should I expose my curves because life (or, sorry: lines) made them? Should I worship the master of lines?

Or are we just being told plus-sizes are sexy and seductive? Men love us for it, I know. And so does M&S of course, since they sell cheap synthetic clothes tochubby women with short hair.

I do hope the trend of spreading self-proclaimed existential wisdoms is soon over and brands will just tell me what they hold in store.

This column was written for and published by Amsterdam Ad blog:

Sad sells!


Sad sells. Sad means serious business. And serious money. My advice to you all: add sad to your ad.  Youll be lost without it.

Last year I got briefed on a fundraising program for the Princess Margriet Foundation. Oh, youve never heard of it?  Of course you havent.  It is a subdivision of The Red Cross. The foundation is  able to prevent the necessity of the aid provided by that very mother institution. By  preventing disasters. You see, after years of observation and experience, we can quite specifically predict where and when the next flood, storm or plague will come rambling. Haiti will get its next earthquake.

With only one tenth of the budget of The Red Cross, The Princess Margriet Foundation is able to prevent nature’s violence from turning into natural disaster. By building bridges, safe spots and alert systems with local means and local manpower. Their work saves 90% of emergency aid funds and  – more importantly – human lives. The main reason you’ve  never heard of them? They dont sell sad. They are the carrier of good news. Hope. Happy faces. And people just dont get the point of spending money on avoiding the next apocalypse. To grab their wallets, they need pictures of moms  crying over their babiescorpses.

If all is  well, you will not sell. That is the reason brands add sadness to their propositions. Like Toms shoes:  with every pair you buy, you are helping out a helpless person somewhere in the world. Who and how exactly remains vague but who cares? Somehow a small amount of sadness is banished. Sales go up. Everybody happy.

All right then. But that is Toms. The product proposition is inherent to charity: you buy one, you save one. Yay for Tom’s. It benefits directly. But what if the link to “sad” in indirect? What if a brand uses sadness without selling? Like Vodafone going all the way to bring you to tears over a deaf girl hearing a concert for the very first time. The key question is: WHY?  Yes. Exactly that. They all need a WHY.

Simon Sinek told them so. Sorry – sold them so. “Do you know your Why? The purpose, cause, or belief that inspires you to do what you do. Simon Sinek’s online Why Discovery course can help you learn and live your Why!”. I make a living out of it these days. Writing whys for companies. Or brand stories. Or manifestos. Or purposes, as you please. I know. It’s sad. I sold my soul ages ago

So today tomato juice companies believe they are spreading the love, insurance companies claim that they are basically  caretakers, vacuum packed smoked sausages are sold for the sake of family values. And following Sinek, the WHY is one thing. Next is the HOW and the WHAT. Resulting in films, movements and complete foundations that prove the newborn brand promise of Always or Dove or Ditzo.

I hold Sinek personally responsible for the branded mess he made. Tomato juice was never born out of love. It came to life out of the opportunity someone saw in smashing overripe (unsold) tomatoes, adding water to them and sell the result as juice. It is highly profitable and doesnt even taste that bad. Is moneymaking the main goal? Yes. Is that bad? Maybe. Or maybe not.

Before Sinek sold whys to butchers and bakers, there was another business guru. I would like to quote him here. His name is Ruud Lubbers. From 1982 to 1994 he was the conservative Christian Prime Minister of the Netherlands. He once stated: “Companies employ people that feed their families.” I used this proclamation often to convince my left-wing family (and myself) that turning to the field of commercial marketing is not that despicable.

Brands are companies employing people that feed their families. They are the why behind the growth and profit and eagerness to expand the export of tomato juice. We can employ more people, and give them a raise so they can take even better care of their families.

So theres the generic WHY. Grow out of good. Not out of greed. More money means more jobs. Now go and grow… tomatoes. Grow and be good.

But we cant all have the same why! Well, we can, actually. But to distinguish the one tomato juice from the other, we build brands. And we follow Sinek in thinking the difference lies in the whys. Therefore, even if there is no realneed to enter the field of sadness, we keep on doing it. Not for reasons of product propositions but rather for brand positioning.

I believe we can discern three reasons for companies to believe they need to add sad to their brand strategy.

Firstly, they use sad for compensation. McDonalds offers shelter to the homeless at night, to compensate for the fact they are poisoning us on a structural base. Dubai functions as the biggest provider of emergency aid solutions (manpower, logistics, tents, blankets, etc.). They do it for free. And meanwhile compensate for their capitalism (so they can still call themselves true Muslims). They also create an international relationship of gratitude, emotional debt and dependence. In both cases, sad is used to broaden peoples perception.

The second way is to use sad  as a cover up. Dutch insurance company Ditzo is totally into caring and giving; they support their local ZOO and even donated one million euros to child cancer research. One million! A great way to cover up for the fact that they (or ASR, the company behind this insurance label) still owe Dutch citizens 7.2 billion euro since the stretching policies(woekerpolissen) affair (2011).

Three. I suppose the final reason to get your brand involved with infinite sadness isbecause you care. I havent come up with proper examples yet, but I know I will. Some day.

Care. Cover-up. Compensation. The three Cs for building a brand sad-style. Without direct ROI.

I believe we can never discover the true C behind branded sadness. I could say that Dove really cares and you would hand me  a study proving it was compensation or even a cover-up after all.

One C is for sure: there will be Conversation! And that is exactly their point. The be good and tell about itmovement, it’s sometimes called. You stage your care. You spread the footage.

The Slovenian philosopher Slavoj Zizek visited Amsterdam a few weeks ago. He stated there would be no charity left if it wasnt for the chance to brag about it. We need an audience. We yearn to be noticed. Talk about sad

But heres a Zizek-fans suggestion for all of you Sinek-fans out there. Dont go for the Be good and tell about it.Go for the Be good and be told about. Or not.

Make your actions count. And let others do the talking. Or not. Either way, dont make case videos out of it. Be humble. Maybe youll reach the Ronaldo-effect. You remember it: last year a sick kid asked him for a T-shirt and Ronaldo enclosed 83.000 US Dollars for a necessary operation. Apparently, Ronaldo does  this frequently. Quietly. It makes it more difficult to dislike him  now, doesn’t it? Sad sells. Sad, isnt it?

Talk on ‘the purpose of purpose marketing’ for the Dutch Account Planning Group

Niet Pluis

Even een vraagje aan het publiek: willen jullie heel misschien allemaal je bek houden?En zorgen dat je kinderen van de ballonnen afblijven? Er worden hier opnames gemaakt.

550911_480Je kunt veel van de reclametypes zeggen, maar niet dat ze onvoldoende onderlegd zijn om immorele activiteiten tekstueel te transformeren tot semantische hoogstandjes. We hebben een continue stroom van begripsvervagende termen op gang gebracht om onze kleine vergrijpen te verdoezelen. Nee, zelfs te verheerlijken.

Denk aan content marketing (voorheen volksverlakkerij), product placement (voorheen sluimerreclame), branded content (voorheen waarheidsvervalsing), branded utilities (voorheen omkoping), data matching (voorheen privacyschending), peer-to-peer marketing (voorheen beïnvloeding), co-creatie (voorheen exploitatie), review management (voorheen waarheidsvervalsing).

En dan is er nog de mooiste vaagheid van allemaal: de guerrilla (voorheen terreur). Er gaat geen campagne meer live zonder. Soms zelfs is de hele campagne erop gestoeld: je organiseert voor veel geld iets voor een kleine groep en dat meet je daarna breed uit. Dat was eigenlijk nooit het idee hoor. Het ging gewoon om de mensen die je daar ter plekke bereikte. Maar die vormen inmiddels een bijzaak. Het zijn slechts de figuranten in de aftermovie van de bubbelbadbioscoop.

Het lijkt soms in eerste instantie nog best goed bedoeld. Door de opdrachtgever. We trakteren de patiëntjes in het Emma kinderziekenhuis op een optreden van de broertjes Jussen! Hebben ze even wat afleiding en mogen ze van de afdeling. Die kinderen hartstikke blij. Al is het maar omdat ze een uurtje zeker weten niet belaagd te kunnen worden door Clini Clowns.

Met bed en al gaan ze naar de grote hal in het AMC, waar de camera’s de eerste rij vormen. ‘Waar zijn de piano’s?’ vraagt mijn zoontje.  Achter de posters, zeg ik. Hij vraagt wat er op die posters staat. ‘Stilte!!!! Opnames!!!’ zeg ik. Hij vraagt of die piano’s ook stil moeten zijn. Ik weet ook niet meer hoe ik het hem moet uitleggen. Deze bijzondere publieksactie. De kinderen  – die per definitie overal doorheen tetteren  – worden voor straf bed voor bed weer weggereden richting zaal.

Op Utrecht CS heeft de Bruna bedacht dat het Nijntje’s zestigste verjaardag viert. Alle kinderen zijn uitgenodigd! Tweehonderd peuters zitten samengepakt op de grond. Ze krijgen een ballon en een pakje Wiki. Straks. En ook straks gebeurt het dat je Nijntje een knuffel mag geven. En straks wordt er dan door een BN’er voorgelezen. Er lopen cameramannen rond en heel veel meisjes met mobiele telefoons om alles te begeleiden. Nu is het zo dat peuters het begrip ’straks’ niet kennen. Of in elk geval niet erkennen. Ze zien ballonnen, een konijnenpak en een podium met microfoon en… gaan los. Totale chaos breekt uit. Uiteindelijk grijpt de regisseur woest de microfoon om te zeggen dat de kinderen pas een ballon krijgen als ze Bruna hebben geliked op Facebook. Het mens in het Nijntje-pak heeft sterallures en gaat na vijf minuten weer backstage. De BN’er blijkt een mij onbekende Telekids-medewerker te zijn die zijn eigen twist geeft aan het voorlezen: op een scherm kunnen alle kinderen meelezen! Karaoke, noemt hij dat. Verwachtingsvol kijkt hij de ongeletterde speenkauwende massa aan. Dan richt hij zich tot de camera en komt alles goed. Hij leest voor en krijgt een dikke duim van een meisje met zo’n telefoon. Het zit erop want het staat erop. Wat een geslaagde ’stunt’…

Zodra je ballonnen ziet, moet je jezelf de vraag stellen: is het echt of voor een casevideo? Of… is het heel misschien mogelijk dat een case een beetje op waarheid gebaseerd is? Dat je ter plekke een (echt) konijn uit de hoed tovert, en niet alleen in de aftermovie. Is het misschien een idee om iets voor het publiek te doen? Dan delen zij hun eigen filmpjes wel. Misschien wel zo pluis.

Ik dacht vroeger altijd dat de P van PR stond voor publiek. Maar dat is stom natuurlijk. Het staat voor publiciteit. Liefst gratis. En veel. Dat kun je meten en dus hebben PR bureaus inmiddels targets. Om die targets te halen is nu eenmaal veel geoorloofd. Soms moet je een klein beetje over een randje gaan. Of over wat ruggetjes. Van het publiek.


See more at: http://www.adformatie.nl/blog/niet-pluis#sthash.5vtDrUFz.dpuf